#9 Never stop exploring…

5 april 2015
Afgelopen week is mn telefoon gestolen dus het was lastig een nieuw blog te schrijven maar inmiddels weer bereikbaar.
Volgens mij was ik gebleven bij zondag 22 maart. We zijn terugegaan naar het museum in saigon. Het was ontzettend indrukwekkend. Zoveel dingen waar ik nog nooit van had gehoord. De dingen die ons in de westerse wereld niet verteld worden. De fotos en verhalen van de vietnamezen die zijn omgekomen in die vreselijke oorlog met amerika. En nog steeds. Door al die gif die er gespoten is is de hele landbouw verpest en zoveel misvormde kinderen geboren. De fotos daarvan waren echt hartbrekend. Echt van alle museums die ik tot nu toe heb gezien de meest indrukwekkende. Soms echt even tranen in mn ogen.


Daarna hebben we even ergens wat gedronken en vonden we een rooftop bar. Een bar op een dak in het middrn van de stad. De zon ging onder en het uitzicht was geweldig. Wat een ontzettend blij gevoel geeft dat. Daarna terug gegaan en de rest van de familie was er. Samen met hun wat gegeten en gedronken.
Maandag 23/3 zijn we sochtends naar de tattooshop gegaan. De meiden wouden allemaal een tattoo. Super simpel. Je zegt wat je wil, hoe groot en ze printen het voor je uit en je kunt direct doorlopen. Ik was eerst. Was behoorlijk spannend maar niet eng. Het deed ook helemaal geen pijn! Ik liet een klein anker op mn pols zetten voor opa zodat hij voor altijd bij mij blijft. Had er de afgelopen maanden veel over na gedacht en toen goed research gedaan naar een goede tattooshop. En binnen 10 minuten was het allemaal gedaan en ik ben super tevreden met het resultaat! De andere meiden hebben een hartje laten zetten. Na de tattoos zijn we cocktails gaan drinken. Ik zat gelijk al weer aan een andere tattoo te denken maar toch maar niet gedaan. Even een middagdutje en savonds weer naar de rooftopbar.
Dinsdag de laatst dag in saigon hadden we een volle planning maar uiteindelijk toch niet zo veel gedaan. Het was zo ontzettend heet. We zijn even naar de markt gegaan en een beetje rondgelopen. Aan het einde van de middag hadden we een kookles in ons hotel. Het was echt heel erg leuk. De hele hotel familie kwam helpen in het kleine keukentje. We leerden springrolls, rijstpannekoekn en traditionele vietnamese pannekoeken maken. Heerlijk! Heel veel tijd maar alles eas vers en echt heel erg lekker. Savonds even in het park gezeten en toen vroeg naar bed.
De volgende ochtend om 8 uur met de bus naar phnom phen, cambodja. We moesten iets meer betalen maar dan werd het hele grensgebeuren geregeleld en dat is normaal gesproken echt hel. Maar dat ging nu behoorlijk snel. Eenmaal de grens over zie je echt dat je in een arm land bent. Kleine vieze verlaten huizen, heel veel afval langs de weg en totaal geen landbouw alleen maar dorre bende. We hadden vreselijke verhalen gehoord over phnom phen. Over messen en allemaal tassen die gejat werden. We hadden voor de zekerheid ook een iets duurder hotel uitgekozen zodat we een veilige basis hadden. Aangekomen in phnom phen voel je wel een beetje die gevaarlijke vibe. T beviel me niet echt. Het hotel was geweldig. Dat scheelde. Lekker gedoucht en relaxed en savonds op pad om eten te zoeken. We waren volgens mij allemaal doodsbenouwd om door de donkere straatjes te lopen dus zochten we iets dichtbij huis en zijn we vroeg terug gegaan.
De volgende dag werd ik vroeg op gehaald om naar het colt kindertehuis te gaan. Ik had via via contact gekregen en wou graag op bezoek. Frida een nederlandse vrouw werkt daar nu een paar jaar en zij heeft me alles laten zien hoe het werkt en eat ze voor de kinderen doen. Het is echt een ontzettend mooi project en de kinderen hebben het super goed daar. Je verwacht als je denkt aan zon weeshuis allemaal vieze verhongerende kindjes maar dit waren allemaal stralende schone slimme koters. Super leuk om te zien. Om 10 uu terug gegaan naar het hotel en met de meiden naar de khmer gevangenis museum geweest. Het was vroeger een middelbare school maar in de tijd van pot pols khmer regime was het een gevangenis en martelplaats. Er waren lokalen waar 1 bed in stond en aan de muur hing een foto van iemand die doodgemarteld was met alle smerige details. Een heel gebouw vol met dat. In het volgende gebouw hadden ze alle pasfotos van de mensen die daar werden binnengebracht. 1000en fotos van jonge mannen en vrouwen die je in je ogen staarden en in de laatste kamer zag je ze dood op de grond liggen met enorme plassen bloed er om heen. Je moet wel echt een sterke maag hebben. Er zijn in die 3 jaar zon 20.000 mensen binnengebracht en maar 6 hebben het overleefd. Ze werden of doodgemarteld of naar de killingfields gebracht, daar dood geslagen en in een massa graf gegooid. Boven in het 2e gebouw waren kleine cellen gemaakt van hout of stenen. Het bloed lag nog op de grond of aan het plafond.
In het laatste gebouw was informatie over de mensen die het gedaan hebben en over de overlevenden. In de laatste kamer stonden 2 grote kasten met hoofden en wat mensen resten.
We waren er alle 3 helemaal stil van. Je hebt ooit wel eens vaag iets gehoord over wat er is gebeurd maar om dat in de kamera vol bloed te staan of de mensen recht in de ogen te kijken is toch wel flink heftig. In de tijd zijn er in 3 jaar 3 millioen mensen vermoord. 1 op de 4 cambodianen. Omdat ze slim waren, studeerden, geld hadden of gewoon voor niks. En dat nog maar 30 jaar geleden ofzo. Een hele generatie uitgemoord. Na het museum wanneer je oudere mensen over straat ziet lopen denk je echt van jeetje wat hebben zij meegemaakt en gezien?
Zoveel mensen hebben psychysche problemen nu maar er word amper wat aan gedaan. Frida zei dat er maar 48 psychologen in heel cambodja zijn en als iemand klachten heeft wordie 2 weken op een bed in een ziekenhuis vastgebonden en dan weer vrijgelaten. Dat is toch ongelofelijk.
Na het museum zijn we op het terras bij het hotel wat gaan drinken. De rest van the family en de canadezen waren ook aangekomen. We hebben daar samen met zn allen wat gegeten en gedronken en daarna naar een bar nog wat drankjes gedaan.
Vrijdag vroeg op, zijn met de family naar de killing fields gegaan. Met zn 7en in een tuktuk. In cambodja zijn trouwens geen taxi’s. Met zn 7en 45min in een tuktuk is een hele ervaring trouwens. Maar we hebben het gered. We kwamen aan bij de killing fields. Je kreeg een audioset en bij elk punt klikte je op het verhaal dat er bij hoort. Het was verboden te praten dus het was eigenlijk een hele rustige serene plek. Er was een meertje in het midden en een parkje waar je doorheen kon lopen. Het voelde dus niet als een plek waar 1000en mensen werden vermoord.
Ze werden er snachts heen gebracht en dan werden ze met een bijl, schop, hamer, stok oid doodgeslagen omdat kogels te duur waren. Daarna werden ze in een groot gat gegooid. En er werd nog wat chemicalien overheen gegooid voor degenen die nog niet echt dood waren. Zoals ik zei, het voelde niet echt als een plek waar mensen werden vermoord. Behalve dat er overal nog botten op de grond lagen en stukken van kleding. Er zijn tientallen graven uitgegraven maar een groter aantal hebben ze gelaten voor wat het is om de doden te laten rusten. Maar daardoor komt in het regenseizoen nog wel steeds van alles bovendrijven. In het midden stond de killing tree. Een boom waar de wachters babys tegen doodgooiden voor de ogen van hun moeders. Vreselijk…. Als laatste was er een hoog gebouw waar 1000en hoofden en botten lagen. We waren er daarna stil van.
Met zn allen met de tuktuk terug. Samen met de meiden naar de rivier geweest en een beetje gewinkeld en rondgewandeld. De stad is zo slecht nog niet. Je moet er alleen goed aan wennen. Savonds met zn allen naar een straattentje gaan eten en daarna naar een happy pizza pizzaria. De rest van de family at happy pizza, pizza met wiet, en ik had wat normale pizza. Vicki en ik zijn daarna teruggelopen naar het hotel. We waren verkeerd gelopen. 30 meter van het hotel kwamen er 3 jongens op 1 scooter langs, ze gingen best wel langzaam maar ik had niks door ik was druk aan het kletsen en voor ik t weet rukken ze zo mn tasje van mn schouder. Ik had m met 2 handen vast maar ja zon scooter gaat dan natuurlijk hartstikke snel dus is geen doen. Ik draaide me om en ze waren al weg. Heb snel een voorbijgaande scooter rijder gevraagd ze te volgen maar hij zag er ook niet zo betrouwbaar uit. $50 en mn telefoon zat er in. Huilen huilen huilen natuurlijk. Hele nacht niet geslapen. Scenario ging steeds over in mn hoofd. Wat als we nou niet verkeerd waren gelopen? Vicki en ik denken beide dat ze ons al volgden sinds we de groep verlieten. Maar goed. Niks aan te doen.
Zaterdag zijn we met de bus naar sihanoukville gegaan. Hele dag een beetje zuur natuurlijk. Maar sihanoukville maakte veel goed. Het ligt aan het strand en er zijn allemaal leuke strandtentjes en we sliepen in een super schattige bungalow. Savonds met zn allen gaan eten op het strand. Hingen grote schommels en ligbedden. Het onweerde maar regende niet. Het was een fijne avond.
De volgende dag om 11 uur met de family op family holiday naar ko ta kiev. Een eilandje een uur varen vanaf sihanoukville. Op het eiland was geen wifi of aangelegde electriciteit. De stroom die er was was via agregaten. Er had zich inmiddels een braziliaans meisje bij de groep gevoegd. Maria en vicki sliepen in een tentje, ik had een tentje en het engelse stel ook. De nederlandse jongens en het braziliaanse meisje sliepen in hangmatten. De kampeerplaats was op het strand. Echt prachtig. Er was helemaal niks. Hoe heerlijk is dat. We zijn er 4 nachten gebleven. Sochtends zodra ik wakker werd een duik in de zee, vervolgens een wandeling naar het restaurant op het strand en daarna de hele dag liggen lezen, kletsen, zwemmen, knutselen, muziek luisteren en relaxen. Savonds kampvuurtjes bouwen.
Er was geen normale douche dus wassen in de zee. Na 2 dagen ben je wel een beetje ziek van het zand dat echt overal is.
Op donderdag zijn we terug aan wal gegaan. Weer 2 nachten in een bungalow aan het strand geslapen. Laatste avondmaal gehad met de family want we gaan vanaf nu allemaal onze eigen weg. Op zaterdag heb ik afscheid van iedereen genomen en ben ik weer alleen verder gegaan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel even een klein geluksmomentje had toen ik alleen in de tuktuk zat. Ik ben niet alleen geweest sinds ik laos inkwam, zo’n 2 maanden geleden ofzo. Begrijp me niet verkeerd ik heb het echt ontzettend leuk gehad met iedereen, maria en vicki zijn echt hele goeie vriendinnen van me geworden. Maar vooral als je met een groep bent komen er na een tijdje wat irritaties en het is altijd wachten op iedereen en er is altijd iemand die zn zin doordramt en dat is gewoon wat minder. Maar ik ga zeker maria en vicki super missen. Ik hoop dat ik ze snel weer zie.
Ik had half 8 de bus naar siem reap. Werd achterop een scooter naar de bus gebracht. Ja dat krijg je als je alleen bent. Omdat er zo weinig wegen zijn moest ik eerst helemaal terug naar phnom phen in een bus vol met locals. Super lieve mensen allemaal trouwens. Op het busstation in phnom phen aangekomen om 2 uur kreeg ik te horen dat mn volgende bus pas om 7 uur was. Bah. Ik kan nou niet echt zeggen dat phnom phen een van mn favoriete plaatsen is. Ik heb een tuktuk gevraagd me naar het centrum te brengen. Heb een nieuwe telefoon gekocht. Kon zweren dat ik de mijne in de etalage zag liggen. Kans is aardig groot natuurlijk. Viel me ineens op hoe ontzettend veel kraampjes en mini winkeltjes er zijn met ‘gebruikte’/ gejatte telefoons.
Om 5 uur weer terug naar het busstation. Het valt me op hoeveel lokals gezellig met je kletsen als je alleen bent. Ze beginnen met jeetje reis je alleen?! En dan heb je een leuk gesprekje. Hele tijd met tuktukdrivers gekletst op het busstation. Super leuk. Tijd vloog. Om 7 uur de bus in waar ook iedereen super enthousiast was. Deze keer niet de enige buitenlander. Nog een frans stel. In de bus een beetje kunnen slapen. Om 5 uur sochtends kwamen we aan in siem reap. Samen met de fransen een tuktuk naar een hotel gepakt. Daar een paar uurtjes geslapen en een ander hotel gezocht. Verder de hele dag niet zoveel gedaan. Het is ontzettend heet. Rond de 40 graden. Ga morgen naar ankor wat. Grootste tempel complex van de wereld geloof ik. Een hele fijne pasen allemaal!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *