Don’t grow up, its a trap…

15-01-2016

Ik ben zo iemand die ontzettend goed is in te veel nadenken, overthinking. Ken je dat? Dat wanneer je een paar uren in de trein zit ontzettend gaat lopen nadenken over dingen en je je hoofd er niet meer af kan zetten. Dat heb ik dus.

De laatste tijd komt steeds in mijn hoofd dat we ouder worden en je steeds meer moet gaan beslissen over je toekomst en je leven. Mensen zeggen wel dat in je 20 dat de jaren zijn om lekker te gaan reizen en daar ben ik natuurlijk vol op mee bezig maar dan…? Ik kom thuis wanneer ik 24 ben. Dat is dan net zo’n leeftijd dat je net wel niet niet meer thuis kunt wonen. Ik heb een opleiding gedaan waar ik niet heel veel mee kan en niet echt mee verder wil en om op je 24e nog eens 4 jaar naar school te gaan in klassen met 17 jarigen is ook weer zo’n drempel.

Waar is die onbezorgde tijd gebleven dat je je nergens druk om hoefde te maken behalve met wie ik die middag zou gaan spelen na school, wie de baas over de afstandsbediening is, dat ik toch echt niet al om half 8 naar bed wou, naast wie ik met het schoolreisje in de bus zou komen te zitten, met wie ik ga opfietsen naar school en ik heb echt geen zin in vioolles! Totaal niks wetend van het kwaad in de wereld, niet denkend aan oorlogen, oplichters, verkrachters, schulden, dood en politiek.

En dan ineens besef je je dat je de tijd niet meer terug kunt spoelen en dat je niet meer jonger word en alleen maar ouder. Het word niet meer beter alleen maar moeilijker. Je moet beslissingen nemen die behoorlijk vast zijn over school, werk en een huis. Je verliest dierbaren om je heen en het wordt steeds ongewoner om een hele dag op de bank te liggen en nergens over na te denken of je druk te maken. Je moet je druk maken over geld en verzekeringen en zorgen dat je het gaat maken in je leven. En je bent je nu wel bewust van de kwade dingen. Geldcrisis, vluchtelingen en aanslagen, plaatsen die minder veilig zijn en armoede en honger.
Ik ben 22 jaar en heb nog geen €20.000 op mn rekening staan en zal dus waarschijnlijk niet voor mijn 30eeen huis kunnen kopen. Waar zal dat huis van mij staan, zal ik in het oude vertrouwde kollum blijven wonen waar mijn hele familie woont of ga ik toch voor Canada, dat is toch ook een keuze die ik in de komende paar jaar zal moeten maken.

Wat is het toch lastig om op te groeien als je hoofd vol zit met dit soort dingen.
Oud worden is natuurlijk ook hartstikke mooi en je bewust zijn van dingen is ook niet altijd erg. Zo word je ook meer bewust van de mooiere dingen en voel je ook veel liefde om je heen.

Voel jij je ook wel eens zo? Gaan jou gedachten ook wel eens met je aan de haal?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *