Let your dreams be bigger than your fears…

img_5903

Gister was het eindelijk zo ver. De dag waar ik maanden naar had uitgekeken maar de laatste weken ook een beetje tegenop begon te zien. Dat hele afscheid gedoe is niet zo mijn ding, daar ga ik van huilen en zo.

Afscheid nemen van mensen die je misschien nooit meer zult zien en afscheid moeten nemen van dingen die nu zo zijn als dat ze zijn maar wie weet hoe het allemaal is wanneer ik weer terug kom.
In de afgelopen weken afscheid genomen van vriendinnen met etentjes en drankjes, zaterdag een klein afscheidsfeest met familie en zondag nog even afscheid nemen van opa en oma om vervolgens de auto in te stappen met heit, mama, jorn en Stu. De hele weg voel je die brok in je keel al zitten maar je doet er niks aan en zodra dat moment dan komt dat je echt doei moet zeggen ga je. Tranen laten is niet erg. We zien elkaar wel weer, maar het besef dat het een afscheid is voor zo’n lange tijd is wel een beetje heartbreaking.
Stu had de hele nacht wakker gelegen en overgegeven, het was dus geen ideale situatie voor een 13 uur durende vlucht. Onze backpacks wogen elk 13 kilo. Check in en alles ging goed. We vlogen met Garuda Indonesia, het was een fijne vlucht, niet echt kunnen slapen maar Stuart voelde zich in ieder geval een beetje beter. Om 11 uur lokale tijd(het is hier 6 uren later) kwamen we aan in Jakarta. Alles ging weer vlot. We hadden snel een taxi gefikst naar ons hotel. Was nog best een stukje rijden. Midden in de chaos van het verkeer in hartje centrum stopte de auto er mee. Niet meer aan de praat te krijgen. Arme man. Het verkeer is hier al zo’n chaos. Hij zorgde snel dat we met een tuktuk verder konden en om half 2 waren we in ons hotel. Even een middag dutje gedaan en wat rond gelopen.

Het is wel fijn om ons avontuur te beginnen waar we zijn gebleven, we hebben elkaar in Azië leren kennen en ik heb een ontzettend fijne tijd gehad vorig jaar daarom is het extra leuk om nu weer even terug naar het begin te gaan. Oja zo rook het, oh die verkeerschaos, de eetkraampjes, de straatdieren, de arme mensen aan de kant van de weg etc etc. Het is nog even onwennig maar na zo’n lange vlucht en alles wie voelt zich dan niet een beetje leeg. Wij kijken uit naar veel avontuur!

5 Comments on “Let your dreams be bigger than your fears…

  1. Na zo’ pittige start kan het alleen maar beter gaan.Afscheid nemen is zwaar en dan Stu ook nog ziek maar nu ben je er en kun je gaan genieten! Fijn dat je al even geblogd hebt want ik was zo benieuwd hoe de heenreis was gegaan! Hoop dat jullie genieten van dit avontuur ! Xxg

  2. Wij wensen jullie een fijne tijd toe, niet te veel pikeren maar genieten. Het is sneller voorbij dan je denkt.
    Een hartelijke groet van ons
    Johan en Marie-Therese

  3. Zo de kop is eraf.
    Het grote genieten is begonnen.
    Hoop dat Stuart opknapt.
    Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *