I was down but I am up again…

Leven wordt normaal en tijd vliegt voorbij. Ik leef mijn droom maar toch voel ik me soms ongelukkig. De afgelopen weken heb ik geen reisdagboek geschreven omdat de dagen op elkaar lijken, ik een beetje down was en mijn leven lang zo interessant niet lijkt als 2 maanden geleden. ik leef hetzelfde leven maar dan aan de andere kant van de wereld.

Ik paar weken geleden zat ik niet zo lekker in m’n vel, ik voelde me inspiratieloos, nutteloos, werkloos. Mijn dagen bestaan uit; uitslapen, ontbijten, tv kijken, de was doen, schoonmaken en meer tv kijken. 3 avonden in de week een paar uurtjes werken en 1 dag samen met Stuart zijn. Het voelde nogal zinloos om aan deze kant van de wereld te zijn, waar we dingen wouden zien en beleven en geld wouden verdienen terwijl niks van dit allen voor mij gelde op t moment. Ik kan net zo goed thuis zijn en daar gaan werken, toch?

Stuart verdient goed, hij werkt dan ook 60 uren per week terwijl ik nog steeds niks ander heb kunnen vinden. Ik heb een dag kiwi’s geplukt, nou dat heb ik geweten. De komende 4 dagen voelde t alsof mijn schouders van mijn lijf zouden vallen. De hele dag met je armen in de lucht is niet het beste besluit voor iemand met mijn beperking. En ja dan voel je je ineens extra beperkt want het is wel werk wat ik nu niet kan doen door mijn beperking. Een schuldgevoel begint aan je te knagen als je vriend 60 uren per week werkt en jij hele dagen op de bank zit. Hij brengt het geld binnen en wat doe jij? Alle vacatures waar ik op het gesolliciteerd hoor ik niks van of is vergeven aan locals.

Doordat ik me down voelde ging ik me meer isoleren en begon ik binnen te blijven en doordat ik niks deed begon ik me nog slechter te voelen. Een neerwaartse spiraal.

14

Inmiddels gaat het beter. Nee, inmiddels gaat het goed. Ik voel me goed en zit weer prima in m’n vel. Ik had een dipje voor 2 weekjes. Je word niet beter door binnen te blijven zitten. Geef jezelf een trap onder je kont en ga ervoor! Jezelf zielig vinden helpt niet. En je gaat je niet beter voelen als je blijft denken hoe lullig het is voor Stu dat ik nog steeds niks anders heb kunnen vinden. Dat komt wel. En hoeveel mazzel hebben we dat we hier zijn, waarom zou ik terug willen?! Stuart is het beste wat ik me heb kunnen wensen, hij helpt me er zeker bovenop door me het huis uit te slepen en ik het park te gaan lunchen, of samen iets leuks te doen.

Elke dinsdagavond is het $10 burgers en bier in een van de lokale kroegen dus hier zijn we de afgelopen dinsdagen met mensen van Stu’s werk heen geweest(vorige week waren we met 30 mensen) en elke woensdag ga ik met Lydia( een Ierse die ook bij Stuart werkt) winkelen, boodschappen doen, lunchen en ijs eten in het winkelcentrum. Ik probeer elke dag het huis uit te gaan, foto’s te maken of gewoon genieten van het leven hier. Sociale contacten en actief zijn helpt zeker.

Ik heb er totaal geen spijt van dat wij hier zijn, soms heb je gewoon je downs, dat heb je thuis ook. Ik zit weer vol inspiratie! I was down, but I am up again.

No worries, ik kom voorlopig nog niet thuis.

 

x

 

3 Comments on “I was down but I am up again…

  1. Hoi Fardou,
    Sometimes you find yourself in the middle of nowhere
    And sometimes in the middle of nowhere you will find yourself!

    Hopelijk houd je dit vast, de uitdagingen hoe klein of groot ook, zijn kansen om je verborgen krachten te ontdekken.
    Je hebt jezelf weer ‘opgeraapt’ , blijkbaar heb je meer kracht dan je wellicht had gedacht…
    En op zo’n moment komen vaak de uitdagingen ook weer op je pad, succes!
    Hartelijke groet Sandra

  2. Powergirl! Overal zijn bergen waar je overheen probeert te klimmen. En jij hebt hier alweer een hele hoge berg beklommen door uit je ‘down weekjes’ te komen. Topper! 😘 Trots! Genieten! X

  3. Wat knap dat je de knop weer om hebt gezet. Zoals je het beschrijft is het logisch dat het even lastig was. Maar hopelijk heb je de drive weer gevonden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *