We’re back…

Wat een heerlijke weken thuis waren het, en wat voelt het ontzettend snel alweer gewoon in Nieuw Zeeland. Die 5 weken waren als een droom nu we weer terug zijn in Mount Maunganui. Zondag vloog ik terug naar Nieuw Zeeland en dat was me een vlucht. Mijn reisdagboeken zijn weer begonnen dus lees nu snel verder hoe mijn afgelopen 5 dagen eruit zagen.

Zondag was het weer zo ver. We stonden al weer op schiphol en ik stond weer mijn ogen uit te huilen afscheid nemend van mijn ouders en broertje, dat went echt nooit hé? Vervolgens stond ik 45 minuten in de rij om mijn tas in te checken en daarna nog eens 45 minuten vast bij de tassencontrole. Er ging een apparaat af bij mijn handbagage dus mijn tassen moesten op de kop, alles er uit en door de scan. Man wat duurde dat lang. Toen dat allemaal klaar was was het ook al tijd om te boarden dus ik kon meteen door naar de gate. Boarden en alles ging snel dus we vertrokken op tijd.

En toen begon de raarste vlucht uit mijn leven…
In het vliegtuig zat ik naar een Franse dame van rond mijn leeftijd die inmiddels in Sydney woonde en dus weer onderweg naar Australië was. Na 2 uren film kijken ging ik even naar de wc, en toen begon het gedonder. Mijn Franse buurvrouw kwam naar me toe om te vragen of ik van stoel geruild was aangezien er een Chinese dame, rond de 30, op mijn stoel was gaan zitten. Nou nee ik moet gewoon even plassen. De franse liep terug om polshoogte te nemen en kwam vervolgens met haar tas onder dr arm naar mij terug. Die Chinese vrouw zat ik haar tas te graaien en had nu een witte tas in haar handen, shit dat was die van mij. Wij snellen terug naar onze plaatsen om te vragen waar mevrouw helemaal mee bezig denkt te zijn en roepen een stewardess erbij. Nadat dat allemaal een beetje gesust was ben ik in slaap gedommeld. 2 uren later werd ik wakker van veel trammelant bij de stoelen schuin voor ons. Er stonden een aantal stewardessen met hun tassen onder hun arm, bleek dat die mevrouw die eerder in mijn tas had lopen graaien nu de stewardessen hun tassen had gevonden en er pasjes en paspoorten aan het uit halen was en die in haar bh had gestopt. De franse zei dat toen ik sliep de Chinese vrouw elke 10 minuten was opgestaan en het hele vliegtuig aan het doorwandelen was en dat ze wel steeds terug werd gebracht maar ze toch wel weer aan de loop ging.
Alles eenmaal een beetje gesust en de stewardessen in de rust ging de vrouw weer op pad, deze keer steeds mijn achterbuurman aanrakend wanneer ze langs liep. Na 3 keer had hij er genoeg van en kwam er een heerlijk Amsterdams accent los “Nu ff opzouten! Ik heb er helemaal genoeg van wijfie!” Aan het einde van de vlucht werd er omgeroepen of er een arts in het vliegtuig zat, de mevrouw was een beetje doorgedraaid en net toen ik aan mijn gebakken ei begonnen was begon ze te kotsen, 10 minuten lang. Heerlijk. Nadat mevrouw alles er uit gegooid had ging ze weer aan de wandel. Er kwam een steward bij mij om te vragen of ik een verklaring wou tekenen, ja prima. Er bleef toen ook een steward naast haar zitten, haar andere buren waren naar eerste klas gestuurd. Elke keer als de steward opstond ging zij ook weer weg, zelf tijdens de landing zou ze weer gaan wandelen. Toen we eenmaal geland waren moesten we in het vliegtuig blijven. Omdat ik een verklaring had getekend bleek het dus zo te zijn dat ik getuige was. Toen iedereen het vliegtuig uit mocht moest ik aan boord blijven om met de Chinese politie te praten over wat er was gebeurd en wat ik had gezien. Dit ging heerlijk omslachtig, er was een Chinese agent die een vraag stelde, die vervolgens door een Chinese steward in het Engels werd vertaald die vervolgens door een Nederlandse stewardess in het Nederlands aan mij werd gesteld. Ik moest ongeveer een kwartier aan boord blijven en mocht toen gaan genieten van mijn 7 uur durende lay over. Gelukkig ontmoette ik al snel een aardig Nederlands meisje die ook naar Nieuw Zeeland ging dus konden we samen wachten. Die tijd vloog voorbij en toen we eenmaal aan boord gingen was ik behoorlijk kapot. Toen we zouden gaan opstijgen bleek dat het tv systeem niet werkte dus moesten we terug naar de gate om dat te laten maken, dat duurde ongeveer 2,5 uur. Toen gingen we eindelijk weer onderweg. Ik heb 8 uren van de 10 vlieguren geslapen dus dat was behoorlijk fijn. Eenmaal in Nieuw Zeeland ging alles vlot. Ik had een tas vol rookworsten mee dus die moest ik even laten zien, maar ze mochten gewoon mee! En toen ein-de-lijk na 35 uren reizen stond ik in Nieuw Zeeland en zag ik Stuart weer!
Dat was me een vlucht wel zeg!

We moesten nog 3 uren wachten op onze bus naar Mount Maunganui maar die uren brachten we al kletsend door. De busrit duurde 3,5 uur. Heel gek dat je ineens weer in Nieuw Zeeland bent. Alsof er 2 fardou’s zijn. Eentje is nog thuis in nederland en de andere reist de wereld over. Ook heel gek om ineens weer in de winter te zijn. De bomen zijn kaal, mensen zijn warm aangekleed maar echt koud was het niet(15c ofzo) Om half 5 waren we in Mount Maunganui en om 5uur stonden we weer bij Nancy op de stoep. We kletsten en aten en gingen nog even bij haar dochter langs. Eenmaal terug douchen en om half 9 sliepen we.
woensdag 7 september. Na 10 uren slaap werden we wakker, we moesten op zoek naar een auto. Missie van de dag! We vonden een paar goedkope auto’s on line en gingen naar de garage, daar vertelden ze ons dat er elke donderdag een veiling van goedkope auto’s is en dat we daar de beste kans hadden. We wouden eigenlijk graag donderdag al weg aangezien we een 1150km lange rit voor de boeg hebben maar die veiling was toch wel onze beste kans. Maar goed ook want s middags om 1 uur kreeg ik een migraine aanval en kon ik geen boe meer zeggen. Ik ben op bed gaan liggen en heb geslapen tot de volgende dag half 6.
Donderdag 8 september. Na mijn belachelijk lange slaap ging het al weer een stuk beter. We gingen in de ochtend naar de bank en namen de bus naar het winkelcentrum om een paar dingetjes in te slaan voor onderweg. Om 5 uur was de veiling maar we gingen er een uur van te voren heen om een paar auto’s te bekijken en te starten enzo. Ik heb nog nooit eerder een auto gehad of ooit eerder naar een veiling geweest dus dit was een totaal nieuwe ervaring voor mij. We hadden een aantal leuke goedkope auto’s gezien en om 5 uur zaten we klaar voor de biedingen. Man wat een spanningen gierden door mijn lijf en wat een ontzettend goede prijzen voor auto’s. Nummer 28 was de onze en we waren de enige die boden. Het start bedrag was $1500 en dat boden en ze was van ons! Ik heb mijn eerste echte auto gekocht op mijn eerste echte veiling! Yes! Een donkergroene 1997 Mitshubishi Diamante SEi (ja google dat maar ff) Een beauty hoor, daar zul je vast nog veel foto’s van zien voorbij komen. Eenmaal van de stres bekomen terug naar huis gelopen (ja we pikken m morgenochtend op) en gegeten

Morgen pikken we dus de auto op en beginnen we aan onze 1150km lange rit van Mount Maunganui naar Franz Josef. Maandag beginnen we met werken dus gelukkig hebben we nog even tijd.

Dit was me het weekje wel, en de vlucht. Man! Maar we zijn heelhuids aangekomen en weer terug in Nieuw Zeeland en ja, dat voelt goed hoor!

Wat is jou gekste vlucht ooit? 

Happy days!

One Comment on “We’re back…

  1. Wauw wat een vreemde vlucht!! Dat mens is gek ! T maakt de lange vlucht wel spannend en je moet de hele tijd op je hoede zijn maar ja t blijft een lange reis! Maar dat heb je maar weer gehad nu lekker met Stuart op reis ! Zien jullie eindelijk wat meer van NZ in de nieuwe auto ! so far so good !xxxg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *